‘Ik ben niet ziek genoeg’: maar is dit het leven dat jij wilt?

“Ik ga toch nog werken?” “Ik kan nog naar school.” “Bij anderen is het veel erger.” Misschien zijn het gedachten waarmee je jezelf geruststelt wanneer je twijfelt of je hulp nodig hebt. Je krijgt je dagen nog gevuld en doet wat er van je verwacht wordt. Dan zal het toch wel meevallen?

In onze podcast staan we stil bij de gedachte ‘ik ben niet ziek genoeg’. Een gedachte die je kan tegenhouden om hulp te zoeken, maar ook om de hulp die er al is echt toe te laten. Want zolang je blijft wachten tot het erg genoeg voelt, blijft de vraag of je voor herstel mag kiezen telkens opnieuw op tafel liggen.

Functioneren is niet hetzelfde als leven

Wanneer iemand in een gesprek zegt dat die toch nog functioneert, stel ik vaak een andere vraag: is dit ook het leven dat jij wilt? Je kunt naar school gaan, werken, mensen zien en ondertussen in je hoofd voortdurend bezig zijn met eten, regels, schuldgevoel of wat je allemaal moet van jezelf. Aan de buitenkant lukt het misschien, maar hoeveel kost het je om dat vol te houden?

Leven met een eetstoornis kan voelen alsof je vooral de dag probeert door te komen, om de volgende dag opnieuw te beginnen. Terwijl leven ook mag gaan over plezier, verbinding, spontaniteit en vrijheid. Over ergens aanwezig kunnen zijn zonder dat er in je hoofd voortdurend iets anders meespeelt. Dat je nog dingen kunt doen, vertelt dus niet het hele verhaal. Het gaat ook over hoe je die dingen beleeft en hoeveel ruimte er nog overblijft voor jezelf.

Welke dromen krijgen nog ruimte?

Een oefening die ik soms in consultaties doe, begint met briefjes. Op elk briefje komt één droom of iets wat iemand graag zou willen bereiken. Dat kunnen grote plannen zijn, maar ook heel gewone dingen: genieten van een avond met vrienden, een hobby opnemen, een relatie aangaan of op reis gaan.

Daarna kijken we samen welke invloed de eetstoornis daarop heeft. Wat wordt moeilijk of onmogelijk als alles blijft zoals het nu is? En vooral: wat kun je misschien wel doen, maar niet op de manier waarop jij het zou willen?

Je kunt bijvoorbeeld op reis gaan terwijl de eetstoornis aanwezig is. Maar als de regels, de stress en de gedachten mee op reis gaan, beleef je die reis misschien heel anders dan je had gehoopt. Die oefening gaat er niet om te bewijzen hoe ziek je bent. Ze helpt om stil te staan bij wat de eetstoornis je kost en waar je opnieuw ruimte voor zou willen maken. Want er bestaat meer naast die eetstoornis.

Je hoeft niet eerst overtuigd te zijn

Het moeilijke aan ‘niet ziek genoeg’ is dat er altijd wel een vergelijking te vinden is. Iemand anders heeft het zwaarder, heeft andere klachten of kreeg hulp die jij nog niet nodig had. Volgens de eetstoornis kan het altijd erger. Als je daarop wacht om jezelf toestemming te geven, schuift die grens telkens verder op.

Je hoeft daarom niet eerst helemaal overtuigd te zijn dat je een eetstoornis hebt, dat het ernstig genoeg is of dat je honderd procent gemotiveerd bent voor herstel. Ook je twijfel mag het begin van een gesprek zijn. Je mag vertellen dat je niet goed weet wat er aan de hand is, maar wel merkt dat het je bezighoudt of tegenhoudt in het leven dat je wilt.

Misschien helpt het om jezelf af te vragen hoe je zou reageren als een goede vriend of vriendin jou hetzelfde vertelde. Zou je zeggen dat die zich niet moet aanstellen omdat het bij anderen erger is? Of zou je willen dat die persoon steun krijgt?

Diezelfde ruimte mag je ook aan jezelf geven. Je hoeft niet verder achteruit te gaan om hulp te verdienen. Je mag vandaag al praten over wat moeilijk is, ook als een deel van jou nog zegt dat het allemaal wel meevalt.

Wil je hier verder bij stilstaan? In de podcast ‘Ik ben niet ziek genoeg’ gaan we dieper in op vergelijken, de twijfel aan je eigen klachten en waarom die gedachte zo overtuigend kan voelen.

🎧 Beluister de volledige aflevering ‘Ik ben niet ziek genoeg’ op Spotify.