Spontaniteit terugvinden: opnieuw kiezen voor wat jij wilt

Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan puur omdat je er zin in had, zonder het vooraf volledig uit te denken? Als je een eetstoornis hebt, is dat misschien geen eenvoudige vraag. De eetstoornis kan je steeds meer in een soort kooi plaatsen, met regels die strenger en strenger worden. Daardoor verdwijnt niet alleen de spontaniteit rond eten, maar ook de ruimte om af te spreken, creatief te zijn, rust te nemen of gewoon te doen wat jij zelf leuk vindt.

In deze podcast staan we stil bij hoe je die ruimte stap voor stap kunt terugvinden. Niet vanuit de vraag wat de eetstoornis toelaat, maar vanuit: wat wil ik zelf als persoon? Wat vind ik leuk en waar wil ik naartoe?

Meer ruimte voor jezelf

Spontaan zijn betekent niet dat je overal ja op moet zeggen of zomaar alles doet wat op je afkomt. Het gaat erom dat niet alles volgens een heel strikte planning hoeft te verlopen. Dat je bij een uitnodiging eerst kunt voelen of je er zin in hebt, in plaats van meteen te bedenken wat er allemaal moeilijk zou kunnen worden. Maar ook dat je kunt inchecken bij jezelf en zeggen: ik ben moe, ik kies nu voor wat rust.

Een eetstoornis neemt vaak veel meer af dan alleen ontspannen kunnen eten. Een onverwachte vraag om mee naar de stad te gaan kan al allerlei gedachten oproepen: hoe laat wordt het, wanneer ga ik eten en hoe past dat in mijn planning? Die onzekerheid kan angst geven. Ook schuldgevoel kan opkomen, omdat je een regel doorbreekt of tijd neemt voor jezelf. Wat eerst veiligheid leek te geven, zorgt dan vooral voor striktheid en neemt steeds meer van je af.

Je hoeft niet ineens alles los te laten

Spontaniteit is geen knop die je zomaar omdraait wanneer je voor herstel kiest. Wees daarin mild en realistisch voor jezelf. Waar je in je herstelproces staat, maakt een verschil. Zeker in het begin kan structuur juist nodig zijn om vooruit te gaan. Het is dus niet de bedoeling om ineens alles los te laten of jezelf te verplichten om spontaan te zijn.

Je kunt wel samen met je hulpverlener zoeken naar kleine, haalbare experimenten. Misschien stuur je iemand een berichtje zonder er eindeloos over na te denken. Misschien plan je een activiteit, maar laat je nog een stukje open. Of je ziet iets creatiefs dat je leuk lijkt en vraagt een vriendin om het samen te proberen. Ook dat is ruimte maken voor wat jij wilt, zelfs wanneer je er nadien een moment voor afspreekt.

Betrek daarbij mensen die je vertrouwt. Mensen bij wie je kunt aangeven dat iets spannend is, en met wie je kunt bespreken wat je nodig hebt als het te veel wordt.

Oefenen zonder er een prestatie van te maken

De eerste keren voelt spontaniteit misschien vooral spannend. Je hoeft er niet meteen volop van te genieten om toch een betekenisvolle stap te zetten. Kijk achteraf eens naar wat je verwachtte en wat er werkelijk gebeurde. Wat hielp je, wat was moeilijk en wat zou je een volgende keer nodig hebben?

Maak er vooral geen nieuwe prestatie van. Het gaat niet om hoeveel spontane dingen je doet, maar om opnieuw meer jezelf te kunnen zijn. Meer ruimte voor je eigen keuzes, voor plezier en voor verbinding met anderen. Dat gaat met vallen en opstaan. Ook als een poging moeilijk verloopt, mag je samen zoeken naar hoe het wél haalbaar wordt.

Uiteindelijk willen we dat niet de eetstoornis achter het stuur van je bus zit, maar jijzelf. Dat je steeds vaker de richting kunt kiezen die jij belangrijk vindt. En dat mag beginnen met iets kleins, gewoon omdat jij het wilt.

Wil je hier verder bij stilstaan?

In onze podcast vertellen we meer over spontaniteit terugvinden en hoe je stap voor stap opnieuw ruimte kunt maken voor wat jij zelf wilt.