IMG_6355-3.jpg

FIEN KEGELS

Diëtiste

Ik ben zelf diëtiek gaan studeren door mijn passie rondom voeding dat sinds mijn kinderjaren aanwezig is. Al had ik eerst een heel ander idee over wat ik zou gaan studeren. Ik wist al snel dat ik iets in het medische wou doen, wat dit zou worden was nog niet helemaal duidelijk voor mij. Ook na mijn zesde middelbaar was er nog een groot vraagteken wat ik nu net wou doen. Daarom besloot ik om 6 maanden in Amerika te gaan studeren. Hier ben ik op een zeer korte tijd erg zelfstandig geworden, wat mij hielp om een goede keuze te maken over mijn toekomst. Toen ik daar was, had ik het gevoel dat ik kinesist wou worden omdat alle facetten van het menselijk lichaam mij enorm interesseren. Toen ik me wou inschrijven, merkte ik toch dat ik begon te twijfelen. Na een lang gesprek met mijn ouders, kwam het erop neer dat voeding al van kinds af aan een enorme interesse is, echter had ik er zelf nog niet aan gedacht om hier iets mee te doen. Nu, drie jaar later, kan ik niet gelukkiger zijn met de keuze dat ik toen heb gemaakt om voor de studie voedings- en dieetkunde te kiezen. Ik merkte enorm snel dat ik volledig op mijn plaats zat.

Net voor mijn studie werd mijn relatie met voeding echter steeds slechts, ook tijdens mijn eerste jaar in de opleiding ging dit steeds verder achteruit. Ik ontwikkelde een eetstoornis, al wist ik gelukkig snel dat er iets aan de hand was. Omdat ik erg beschaamd was, durfde ik het eerst aan niemand te zeggen. Dit werd echter steeds moeilijker omdat kotgenoten zich zorgen begonnen maken en dit ook zo tegen mij zeiden. Zij waren dan ook de eerste waaraan ik kon vertellen dat het eigenlijk niet zo goed ging met mij. Ze hebben mij (onbewust) enorm geholpen om weer een gezonde relatie met voeding te ontwikkelen. Ik heb het geluk gehad dat mijn eetstoornis zich nooit diep heeft kunnen wortelen, al was het herstel niet makkelijk.

Doordat ik merkte hoe moeilijk het is om met een eetstoornis te leven, werd mijn interesse om andere te helpen steeds groter. Al vanaf het einde van het eerste jaar wist ik dat ik iets wou doen rond eetstoornissen, al had ik nog geen concreet idee hoe of wat ik zou doen. Doorheen mijn opleiding is deze interesse steeds groter geworden, ik had dan ook verwacht dat zo’n veelvoorkomende problematiek uitgebreid aan bod zou komen, maar tot vergeefs heb ik eigenlijk niets van info gekregen hoe een eetstoornis behandeld wordt in de praktijk. Een enorm gemis aldus naar mijn gevoel. Dit maakte wel dat ik nog veel gedrevener werd om me te verdiepen in de eetstoornissen vanaf ik afgestudeerd zou zijn. En toen ontmoette ik Lotte tijdens mijn laatste stage.

Er werd een lijst met onderwerpen voorgesteld waaruit wij, als stagiaires, mochten kiezen om rond te werken tijdens de stage. Toen ik eetstoornissen zag staan, wist ik meteen wat ik zou doen. Doorheen de stage merkte ik steeds meer dat Lotte even gedreven is als mij en dat ze dezelfde visie en passie heeft dat ik heb. Toen de vraag kwam om samen te werken, was ik dan ook enorm enthousiast om dit te doen. Het is enorm toevallig hoe alles gelopen is, maar het heeft zo moeten zijn naar mijn gevoel. Eindelijk komt er verandering in de behandeling van eetstoornissen, iets dat ZO HARD nodig is!